2011/May/06

 

1.       อืม มาอัพ หนีเที่ยวโตเกียว EP 2 แต่ EP นี้จะ นัวๆ กันไปหลายๆวัน เพราะวันหลังๆ ทำงานด้วย อะไรด้วย หน้าที่ ที่ได้รับมอบหมายให้ไป ทำงานที่โตเกียว ครั้งนี้ ก็ดูจะ งงๆตัวเองเล็กน้อย

 

วันที่สาม (วันแรกและวันที่สองโพสไปแล้ว) ก็ไปประชุมที่ Ministry of Health, Labour and Welfare ช่วงเช้า แล้วช่วงบ่าย ก็ไปเดิน Harajuku.. เอิ่ม ก็ไปไหว้พระ ที่ศาลเจ้า Meji ที่ดังๆ แถวนั้นแหล่ะ และก็ ช๊อปปิ้งต่อ (เหมือนจะเริ่มวันด้วยความมีสาระ แต่ก็ไม่เสมอไปทั้งวันนะ) พอตอนเย็นก็ตาลีตาเหลือก วิ่งไปมหาลัย International Health อะไรซักอย่าง…oh my god…มันไปทำงานจริงๆหรือนี่ มันจำได้แต่ที่เที่ยวจริงๆ


 

จบวันก็แยกย้าย เพราะหมดแรง เดินเยอะเกินไป เกิดอุบัติเหตุตอนเดินไปที่ศาลเจ้านิดหน่อย เจ็บข้อเท้าชิบอ๊ายยยค่ะ

 

2.       วันที่ สี่ ก็อืมมม ไปไหนน๊ะ ถ้าจำไม่ผิด ไปเทศบาลเมือง Wako ก็ออกไปไม่ไกลจากโตเกียวเท่าไหร่ แต่นั่งรถไฟ แทบหลับ กลับมาก็ บ่ายๆแล้วค่ะ ตอนเย็นเลยไปเดินเล่นแถวๆ Shinjuku ทั้งๆที่ยังปวดข้อเท้ามากกกกอยู่

เผอิญว่าได้จังหวะ เจ้านายเพิ่งเลิกงาน ก็โทรหา ก็เลยชวนกันไปกินข้าว…ไม่ได้พาไปกิน ซูชิ หรืออะไรหรอกนะ เจ้านายพาไปกิน “อาหารไทย” ค่ะ เนื่องจาก เจ้านายไม่มีโอกาสได้กิน อาหารไทย ที่ญี่ปุ่นบ่อยนัก (แต่ฉันล่ะ???!!!) ร้านชื่อว่า ส้มโอ อยู่แถวๆ Shinjuku นั่นแหล่ะ ระหว่างที่นั่งทางข้าวอยู่ ก็ใช้มารยา ออดอ้อน (จริงๆ ออกแนว ข่มขู่มากกว่า) ให้เจ้านายพาไปเที่ยว Tokyo Tower แล้วก็ ไปกันตอนนั้นนั่นแหล่ะ … เข้าใจว่า สองทุ่มแล้ว แต่คนมันอยากเที่ยวนี่!

                 
คือชอบมากกกกอ่ะ Tokyo Tower … ใฝ่ฝันเลยทีเดียวว่า อยากมาออกเดทกับหนุ่มที่นี่!!! (แต่เผอิญไปกับเจ้านาย ก็มองหน้าเจื่อนๆ กันแก้ขัดไปก่อน)
 

 

3.       วันที่ ห้า อาการที่ข้อเท้ากำเริบ ตอนเช้า ออกไปศูนย์หางานให้กับผู้สูงอายุ แล้วก็กลับมาพักที่ห้องตอนบ่ายทั้งวันเลย โชคดี ที่คุณล่าม เอายามาให้ แต่ก็ยังต้องไปหาหมออยู่ดี

 

             โอ้ว พระเจ้า… กรูต้องไปหาหมอญี่ปุ่นหรือนี่!!???  แต่ก็รอดนะได้นะเคอะ ก็ทายาๆ พันแผลอะไรกันก็ว่า ไป ไม่รู้   แหล่ะ ว่าอะไรเป็นอะไร ชี้อย่างเดียว มีลุกขึ้นมาทำท่าเดินแล้วขาพลิกให้หมอดูด้วย ชะแว่บ ชะแว่บ  (หมอคงชม    ว่า อีนี่ acting ดีเยี่ยม เอาโล่ห์ไปเรยย) ตกเย็น ก็ออกไปเที่ยวต่อ (เอ้ย ไม่ใช่!) มีนัดทางข้าวกับ เจ้านายและเจ้านายของเจ้านาย และคุณหมอและคุณพยาบาลทั้งหลาย (ชีวิตกรูจะเจอแต่แบบนี้สินะ) ที่โรงแรมMarriott แถวๆ Ginza ค่ะ (คือก็ไม่เชิง รู้แต่ว่า เดินมาจาก Ginza ก็เจออ่ะ)

 

4.       วันที่ หก … ไปไหน…เอ๊ะ ชั้นไปไหน อ่อ… ตอนเช้าไป เหมือน Nursing Home ของผู้สูงอายุ ก็ไปดูสถานที่แล้วก็ ไปศึกษาเรื่องระบบประกันของญี่ปุ่นนิดๆหน่อย ก็กลับ แถวๆนั้น มี Tokyo Sky Tree สูงกว่า Tokyo Tower อีก กำลังสร้างอยู่ เลยตั้งใจว่า สร้างเสร็จแล้วจะกลับไป (รอบนี้ ต้องหาผู้ชายไปเดตที่นั่นให้ได้ อย่าให้พลาดเหมือน Tokyo Tower) ตอนบ่ายก็กลับมาพักผ่อน แล้วตอนเย็นก็ออกไป ทานข้าวกับอาจารย์และนักศึกษาของมหาลัย Toho แถวๆ Roppongi ค่ะ จากนั้น ก็ไปเที่ยว Roppongi Hill กันต่อ สนุกมากกกก แต่เนื่องด้วย เจ็บข้อเท้าอ่ะนะ เลยต้องกลับก่อน ตามระเบียบ ^^;;

 

5.       วันที่ เจ็ด วันนี้มีประชุมตอน 7 โมงเช้า…แน่นอน ทุกคน อ่านไม่ผิด ประชุมตอน 7 โมงเช้า ที่ โรงแรม Keio (รึเปล่าฟระ?? แถว Shinjuku น่ะค่ะ) เป็นการประชุมของพวกเจ้าของโรงพยาบาล หมอ และกลุ่มนักธุรกิจที่เกี่ยวกับการสาธารณสุขทั้งหลายเค้าประชุมกัน เป็นอย่างนี้มา หลายสิบปีแล้วไม่เคยขาด เผอิญไม่รู้ ยังไง เค้าเชิญไปนั่งเป็นสักขีพยาน แต่บรรยยายเป็นภาษาญี่ปุ่นล้วนๆ ไม่มีล่าม …( >x< )

 

 ก็ต้องขอบพระคุณท่านผู้มีพระคุณที่เชิญให้หนูไปหลับ (เอ้ย ไปฟัง) และทานอาหารเช้าอร่อยๆค่ะ จากนั้น ก็ติดรถ ใครซักคนจากที่ประชุมนี่แหล่ะ ไปโรงพยาบาล Eisei (ไกลเห๊อะ) เดินเกะกะ เค้าอยู่พักนึง ฟังบรรยายเรื่องการดูแลผู้สูงอายุ ซักพัก ก็ทานข้าว แล้วก็โทรหาเจ้านายให้เจ้านายพาไปซื้อของที่ Shinjuku (เจ้านายคงคิดว่าเป็นเวรเป็นกรรมมาก ที่ต้องมาเจอเลขานรก แบบนี้ มันไม่ได้เกรงใจเล้ยยยย)

 

ตอนเย็นก็ตบท้ายด้วยการกินข้าว แถวๆ Ueno และก็นั่งรถไฟกลับมาที่พัก ^^ แพ็คของเตรียมกลับ กรุงเทพ yeahhhh!

 

6.       ไม่ว่าด้วยอะไรก็ตาม วันที่ แปด วันสุดท้ายนี้ ทำให้ได้พอเจอกับเรื่องประหลาด และทำให้ได้พบกับสิ่งดีๆบนเครื่องบิน ก็ขอขอบคุณ เจ้านายของเจ้านาย(อีกที) ที่เป็นผู้สนับสนุนเงินทุนให้เดี๊ยนไปเหยียบแดนปลาดิบในครั้งนี้ และขอบคุณเจ้านาย ทั้งสามท่าน ที่ผลัดกันพาไปเลี้ยงข้าวและไปเที่ยว ขอบคุณอากาเนะซัง กัลยานิมิตรที่ดี ขอบคุณคุณทาเคอิ ล่ามที่พูดไทยเก่งกว่าเตย ขอบคุณทุกๆท่านที่ได้ให้ความรู้ และให้โอกาสเด็กๆอย่างเตยไปแลกเปลี่ยนความรู้กับเค้า และสุดท้ายนี้ขอบคุณ คนบนเครื่องบิน ที่ทำให้เตยพบกับเรื่องดีๆ ถ้าได้เจอกันอีก ก็อยากจะบอกเค้าว่า ขอบคุณนะ และ…(เปิดเผยไม่ได้ ฮ่าๆๆ)          

ปล. วันท้ายๆ ไม่มีรูปแปะนะคะ ค่อนข้าง private นิดนุง ไม่อยากเอารูปคนรู้จักมาลง เดี๊ยวเค้ารู้ตัววววว ^^